Κρύσταλλοι Μέσα στο Πόσιμο Νερό: Η Επικίνδυνη Πλευρά των Crystal Elixirs

 

Στη σύγχρονη witchcraft, στο New Age και σε ορισμένες εκλεκτικές πρακτικές που συχνά παρουσιάζονται διαδικτυακά ως Wicca συναντάμε τα λεγόμενα crystal elixirs, gem waters ή crystal-infused water.Η πρακτική δεν αποτελεί υποχρεωτικό ή κλασικό δόγμα της ιστορικής Wicca.Σε ορισμένους σύγχρονους οδηγούς περιγράφεται μια «άμεση μέθοδος», κατά την οποία ο κρύσταλλος βυθίζεται κατευθείαν στο νερό για αρκετές ώρες ή όλη τη νύχτα, μερικές φορές κάτω από την Πανσέληνο, και το νερό στη συνέχεια πίνεται.Υπάρχει επίσης η «έμμεση μέθοδος», στην οποία ο κρύσταλλος βρίσκεται σε ξεχωριστό κλειστό γυάλινο δοχείο και δεν έρχεται ποτέ σε επαφή με το πόσιμο νερό.Ακόμη και ιστοσελίδες που υποστηρίζουν την πνευματική χρήση των κρυστάλλων προειδοποιούν ότι η έμμεση μέθοδος είναι ασφαλέστερη λόγω του κινδύνου έκπλυσης μετάλλων και άλλων ουσιών.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη σοβαρότερο όταν ένας κρύσταλλος είναι μαλακός, ραγισμένος ή αρχίζει να διαλύεται και αφήνει μικροσκοπικά κομμάτια ή σκόνη μέσα στο νερό.Σε αυτή την περίπτωση δεν έχουμε μόνο μια συμβολική τελετουργία.Έχουμε πιθανή κατάποση πραγματικού ορυκτού υλικού.

Ένας κρύσταλλος δεν είναι προϊόν διατροφής

Ένα φυσικό ορυκτό μπορεί να περιέχει χαλκό, μόλυβδο, υδράργυρο, αρσενικό και άλλα στοιχεία.Επιπλέον, ένα εμπορικό δείγμα μπορεί να έχει προσμίξεις, ορυκτά που δεν φαίνονται με γυμνό μάτι, βερνίκια, κεριά, χρωστικές ή ρητίνες.

Για παράδειγμα, η International Gem Society αναφέρει ότι χαμηλότερης ποιότητας μαλαχίτης μπορεί να έχει σταθεροποιηθεί με πλαστικές ρητίνες ή να έχει επιφανειακό κερί.

Γι' αυτό το γεγονός ότι ένας λίθος πωλείται ως «κρύσταλλος θεραπείας» δεν σημαίνει ότι είναι food grade ή κατάλληλος για βύθιση σε πόσιμο νερό.

Μαλαχίτης: ένας χαρακτηριστικός κίνδυνος

Ο καταπράσινος μαλαχίτης χρησιμοποιείται συχνά σε σύγχρονες κρυσταλλικές πρακτικές.Χημικά όμως είναι βασικό ανθρακικό υδροξείδιο του χαλκού, με τύπο Cu₂CO₃(OH)₂.Το PubChem επιβεβαιώνει τη σύνθεσή του, ενώ η International Gem Society αναφέρει ότι ο μαλαχίτης περιέχει περίπου 58% χαλκό κατά μάζα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το 58% του λίθου θα περάσει αυτόματα στο νερό.Η ποσότητα που μπορεί να διαλυθεί εξαρτάται από τη χημεία του νερού, το pH, τον χρόνο επαφής, τη θερμοκρασία, την επιφάνεια του ορυκτού και άλλους παράγοντες.Αυτό ακριβώς όμως είναι το πρόβλημα: στο σπίτι δεν γνωρίζουμε πόσο χαλκό έχει περάσει στο νερό χωρίς εργαστηριακή ανάλυση.

Η ATSDR αναφέρει ότι αυξημένη στοματική έκθεση σε χαλκό μπορεί να προκαλέσει ναυτία, εμετό και κοιλιακό πόνο, ενώ η EPA αναφέρει ότι μεγαλύτερη μακροχρόνια έκθεση μπορεί να επηρεάσει το ήπαρ και τα νεφρά.

Επομένως, μαλαχίτης μέσα σε νερό που πρόκειται να πιεις είναι κακή ιδέα.

Γαληνίτης: κρύσταλλος που περιέχει μόλυβδο

Ο γαληνίτης, ή Galena, είναι θειούχος μόλυβδος με τύπο PbS.Το PubChem τον προσδιορίζει ως φυσικό ορυκτό του μολύβδου.

Ο μόλυβδος είναι ιδιαίτερα ανησυχητικός επειδή μπορεί να προσβάλει το νευρικό σύστημα, το αίμα, τα νεφρά και άλλα όργανα.Η ATSDR αναφέρει ότι το κύριο σύστημα-στόχος της τοξικότητας από μόλυβδο είναι το νευρικό σύστημα και ότι σοβαρές εκθέσεις μπορούν να οδηγήσουν ακόμη και σε εγκεφαλική και νεφρική βλάβη.

Για τα παιδιά το ζήτημα είναι ακόμη σοβαρότερο.Το CDC αναφέρει ότι δεν έχει προσδιοριστεί ασφαλές επίπεδο μολύβδου στο αίμα των παιδιών, και ακόμη χαμηλές συγκεντρώσεις συνδέονται με προβλήματα ανάπτυξης, μάθησης και προσοχής.

Άρα ο γαληνίτης δεν πρέπει να τοποθετείται σε πόσιμο νερό.

Κιννάβαρι: κρύσταλλος υδραργύρου

Το εντυπωσιακό κόκκινο cinnabar ή κιννάβαρις αποτελείται από θειούχο υδράργυρο, HgS.Το PubChem το επιβεβαιώνει ως φυσικό ορυκτό του υδραργύρου.

Η International Gem Society θεωρεί τον κιννάβαρι τόσο προβληματικό ώστε προτείνει να διατηρείται ως συλλεκτικό δείγμα μακριά από παιδιά και κατοικίδια.

Η ATSDR αναφέρει ότι οι επιπτώσεις του υδραργύρου εξαρτώνται από τη χημική μορφή, τη δόση και τον τρόπο έκθεσης, αλλά η στοματική έκθεση σε ανόργανες ενώσεις υδραργύρου μπορεί να επηρεάσει μεταξύ άλλων τα νεφρά και το νευρικό σύστημα.

Επομένως ένα ορυκτό που περιέχει υδράργυρο δεν έχει θέση μέσα σε νερό που προορίζεται για κατανάλωση.

Realgar και Orpiment: ορυκτά αρσενικού

Ο realgar είναι θειούχο ορυκτό αρσενικού.Η International Gem Society τον χαρακτηρίζει πηγή αρσενικού και επισημαίνει την τοξικότητά του.

Η έκθεση σε ανόργανο αρσενικό μπορεί σε υψηλή οξεία δόση να προκαλέσει έντονο κοιλιακό πόνο, εμετό, διάρροια, αφυδάτωση, καρδιαγγειακή κατάρρευση και οργανικές βλάβες.Η μακροχρόνια έκθεση συνδέεται με νευρολογικές, καρδιαγγειακές και άλλες επιπτώσεις, ενώ το ανόργανο αρσενικό έχει ταξινομηθεί ως καρκινογόνο για τον άνθρωπο.

Realgar και παρόμοια αρσενικούχα ορυκτά πρέπει συνεπώς να αντιμετωπίζονται ως συλλεκτικά ορυκτά και όχι ως συστατικά ποτών.

Τι συμβαίνει όταν ο κρύσταλλος σπάει μέσα στο νερό

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό.

Αν βλέπεις:

σκόνη στον πάτο του δοχείου,

μικρά θραύσματα,

αλλαγή του χρώματος του νερού,

κρύσταλλο που έχει γίνει πιο μαλακός,

επιφάνεια που ξεφλουδίζει,

μεταβολή της λάμψης ή της υφής του λίθου,

τότε υπάρχει σαφής φυσική ένδειξη ότι υλικό από το δείγμα έχει μεταφερθεί στο νερό.

Το νερό αυτό δεν πρέπει να καταναλωθεί.

Ακόμη και αν το συγκεκριμένο κύριο ορυκτό δεν είναι ιδιαίτερα τοξικό, μπορεί να υπάρχουν άγνωστες προσμίξεις.Επιπλέον η κατάποση μικρών στερεών θραυσμάτων αποτελεί ξεχωριστό κίνδυνο τραυματισμού ή πνιγμού.

«Μα είναι μόνο ένα μικρό κομματάκι»

Αυτό δεν αποτελεί ασφαλές κριτήριο.

Η τοξικότητα εξαρτάται από:

ποιο ορυκτό είναι,

ποια χημική μορφή έχει το στοιχείο,

πόσο υλικό πέρασε στο νερό,

πόσο νερό καταναλώθηκε,

πόσο καιρό έμεινε ο λίθος μέσα,

το pH και τη θερμοκρασία,

αν το δείγμα είχε προσμίξεις,

αν η έκθεση έγινε μία φορά ή επαναλαμβάνεται.

Για αυτό δεν μπορούμε να κοιτάξουμε απλώς έναν κρύσταλλο και να πούμε πόσα mg μολύβδου, χαλκού, αρσενικού ή υδραργύρου βρίσκονται πλέον στο νερό.

Χρειάζεται πραγματική χημική ανάλυση.

Η σκληρότητα του κρυστάλλου δεν αποδεικνύει ότι είναι ασφαλής

Στο διαδίκτυο υπάρχουν οδηγοί που χρησιμοποιούν τη σκληρότητα Mohs για να αποφασίσουν αν ένας κρύσταλλος μπορεί να μπει στο νερό.Αυτό είναι ανεπαρκές.

Η σκληρότητα δείχνει κυρίως πόσο εύκολα χαράζεται ένα ορυκτό.

Δεν αποτελεί τεστ τοξικότητας.

Ένα υλικό μπορεί να είναι σκληρό και παρ' όλα αυτά να περιέχει ανεπιθύμητα στοιχεία.

Ούτε είναι επιστημονικά σωστός ο κανόνας που εμφανίζεται σε ορισμένα blogs ότι «όλοι οι κρύσταλλοι των οποίων το όνομα τελειώνει σε -ite είναι επικίνδυνοι».Η ονομασία ενός ορυκτού δεν καθορίζει την τοξικότητά του.Χρειάζεται να γνωρίζουμε την πραγματική ορυκτολογική και χημική του σύνθεση.

Quartz, Amethyst και Rose Quartz

Πολλά σύγχρονα sites θεωρούν τον καθαρό χαλαζία, τον αμέθυστο και τον ροζ χαλαζία κατάλληλους για την «direct method» και περιγράφουν βύθιση στο νερό για ώρες πριν από την κατανάλωση.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι καλή ιδέα να μετατρέψουμε οποιοδήποτε εμπορικό δείγμα σε συστατικό πόσιμου νερού.

Δεν γνωρίζεις απαραίτητα:

αν είναι πραγματικά αυτό το ορυκτό,

αν υπάρχουν μεταλλικές εγκλείσεις,

αν έχει βαφτεί,

αν έχει επικαλυφθεί,

αν έχει σταθεροποιηθεί με ρητίνη,

ή τι υλικό υπάρχει μέσα στις ρωγμές του.

Για τον λόγο αυτό η ασφαλέστερη πρακτική είναι κανένας άγνωστης προέλευσης κρύσταλλος να μην έρχεται σε άμεση επαφή με νερό που θα πιεις.

Η ασφαλής «έμμεση» τελετουργική μέθοδος

Όποιος θέλει να διατηρήσει τον συμβολισμό του Moon Water μπορεί να το κάνει χωρίς να μετατρέψει τον κρύσταλλο σε συστατικό του ποτού.

Το πόσιμο νερό μπορεί να βρίσκεται σε καθαρό, κλειστό γυάλινο δοχείο και οι κρύσταλλοι να τοποθετούνται γύρω από αυτό ή σε διαφορετικό σφραγισμένο δοχείο.

Έτσι ο κρύσταλλος δεν ακουμπά το νερό.

Ακόμη και πηγές που πιστεύουν στην «κρυσταλλική ενέργεια» προτείνουν αυτή την indirect method ακριβώς επειδή αποφεύγεται η πιθανή έκπλυση άγνωστων τοξικών ουσιών.

Από επιστημονική άποψη δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία ότι οι κρύσταλλοι μεταφέρουν θεραπευτική ή μαγική ενέργεια στο νερό.Αν όμως κάποιος χρησιμοποιεί τη διαδικασία ως πνευματικό ή τελετουργικό συμβολισμό, δεν υπάρχει λόγος να ρισκάρει την κατάποση ορυκτών.

Το σημαντικότερο συμπέρασμα

Το Moon Water από μόνο του μπορεί να αντιμετωπιστεί ως συμβολική σύγχρονη πνευματική πρακτική.

Το να βάζουμε όμως πραγματικούς κρυστάλλους μέσα στο πόσιμο νερό είναι διαφορετικό θέμα.

Ένας όμορφος κρύσταλλος μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ένα ορυκτό χαλκού.

Ένας άλλος μπορεί να περιέχει μόλυβδο.

Ένας άλλος υδράργυρο.

Ένας άλλος αρσενικό.

Και όταν ένας λίθος αρχίζει να σπάει, να διαλύεται ή να αφήνει σκόνη στο νερό, το περιεχόμενο του ποτηριού δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί απλώς νερό.

Αν υπάρχουν ορατά κομμάτια ή σκόνη κρυστάλλου στο νερό, μην το πιεις.

Η ασφαλέστερη αρχή είναι πολύ απλή:

Κρύσταλλοι γύρω από το δοχείο — ποτέ μέσα στο πόσιμο νερό.

Αν κάποιος έχει ήδη πιει νερό που περιείχε θραύσματα άγνωστου κρυστάλλου ή γνωστού ορυκτού μολύβδου, αρσενικού, υδραργύρου ή χαλκού, δεν πρέπει να προσπαθήσει να προκαλέσει εμετό μόνος του.Είναι σωστό να κρατήσει το δείγμα ή την ονομασία του ορυκτού και να ζητήσει άμεσα συμβουλή από γιατρό ή κέντρο δηλητηριάσεων, ιδιαίτερα αν πρόκειται για παιδί ή αν εμφανιστούν εμετός, κοιλιακός πόνος, διάρροια, ζάλη, σύγχυση ή άλλα συμπτώματα.