Η Θεά του Αρχαίου Δάσους

 

Στην αυγή του κόσμου, όταν τα βουνά ακόμη γεννιούνταν και τα ποτάμια χάραζαν για πρώτη φορά τις κοίτες τους, υπήρχε μια πανάρχαια θεά γνωστή ως Αλθέα, η Φύλακας της Γης, του Ήλιου και των Δασών. Σύμφωνα με τους αρχαίους θρύλους, από κάθε βήμα της φύτρωναν πανάρχαιες βελανιδιές, από την ανάσα της γεννιόταν ο άνεμος και από τα δάκρυά της σχηματίζονταν λίμνες με κρυστάλλινο νερό.

Οι άνθρωποι που ζούσαν στα μεγάλα δάση την τιμούσαν με γιορτές στις ισημερίες και στα ηλιοστάσια. Δεν ζητούσαν πλούτη ούτε κατακτήσεις. Προσεύχονταν για γόνιμη γη, υγιή ζώα, άφθονες σοδειές και ειρηνικές εποχές. Οι μάγισσες και οι μάγοι της παράδοσης της Wicca θεωρούσαν πως η φύση ήταν ένας ζωντανός κύκλος και πως κάθε δέντρο, κάθε πέτρα και κάθε ποτάμι έκρυβε μια αρχαία δύναμη που έπρεπε να αντιμετωπίζεται με σεβασμό.

Οι αιώνες πέρασαν και νέες ιδέες και νέες θρησκείες έφτασαν στις χώρες του Βορρά. Πολλά χωριά εγκατέλειψαν τις παλιές παραδόσεις, ενώ άλλα προσπάθησαν να τις διατηρήσουν. Οι διαφωνίες ανάμεσα στους ανθρώπους μεγάλωσαν και οι παλιές τελετές άρχισαν να ξεχνιούνται.

Καθώς λιγόστευαν εκείνοι που θυμούνταν τα αρχαία τραγούδια, το Μεγάλο Δάσος άρχισε να σιωπά. Τα ιερά άλση καλύφθηκαν από ομίχλη και οι πέτρινοι κύκλοι χάθηκαν κάτω από κισσούς και βρύα. Οι λύκοι δεν τραγουδούσαν πια στο φεγγάρι και τα ελάφια εγκατέλειψαν τις κοιλάδες.

Μόνο μία Συντεχνία Μαγισσών παρέμενε πιστή στους παλιούς όρκους. Ζούσαν βαθιά μέσα στο δάσος, μακριά από πόλεις και βασίλεια. Φρόντιζαν τα βότανα, θεράπευαν τραυματισμένα ζώα και δίδασκαν ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στην κυριαρχία πάνω στους άλλους, αλλά στην αρμονία με τον κόσμο.

Τη νύχτα του θερινού ηλιοστασίου συγκεντρώθηκαν γύρω από έναν γιγάντιο πέτρινο κύκλο, όπου είχε ανάψει η Ιερή Φλόγα. Οι φλόγες έγιναν χρυσές και ο ουρανός γέμισε αστέρια. Οι αρχαίοι ρούνοι πάνω στις πέτρες άρχισαν να λάμπουν και μια γνώριμη παρουσία ξύπνησε έπειτα από αιώνες.

Η Αλθέα εμφανίστηκε μέσα σε ένα στεφάνι από φύλλα και φως. Τα μάτια της έμοιαζαν με τον ήλιο λίγο πριν την αυγή και στο μέτωπό της έλαμπε ένα σύμβολο που άλλαζε μορφή σαν κλαδί που μεγάλωνε.

«Οι άνθρωποι μπορούν να ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους», είπε η θεά. «Όμως ποτέ μην ξεχάσετε πως η γη ανήκει σε όλους. Το δάσος δεν ζητά από κανέναν σε ποια πίστη ανήκει πριν του χαρίσει σκιά. Ο ήλιος δεν διαλέγει ποιον θα φωτίσει.»

Οι μάγισσες γονάτισαν μπροστά της και ορκίστηκαν να προστατεύουν τα δάση, τα ποτάμια και τα αρχαία μονοπάτια, ώστε οι επόμενες γενιές να μη χάσουν τη γνώση της φύσης.

Την ίδια στιγμή, οι κορυφές των δέντρων φωτίστηκαν από χρυσό φως. Λουλούδια άνθισαν μέσα στη νύχτα και τα ζώα βγήκαν ήρεμα από τις φωλιές τους. Ήταν σαν ολόκληρο το δάσος να θυμόταν ξανά το αληθινό του όνομα.

Από τότε, σύμφωνα με τον θρύλο, κάθε ανατολή του ήλιου όσοι περπατούν με σεβασμό μέσα στα αρχαία δάση μπορεί να δουν για μια μόνο στιγμή μια γυναικεία μορφή ντυμένη με φύλλα και χρυσό φως. Δεν μιλά ούτε ζητά λατρεία. Απλώς υπενθυμίζει ότι οι παραδόσεις αλλάζουν με τον χρόνο, αλλά η φύση παραμένει το κοινό σπίτι όλων και αξίζει να προστατεύεται όσο υπάρχει ο κόσμος.