wicca.gr

 

Στη σιωπή της νύχτας, όταν ο αέρας είναι ζεστός και γεμάτος ζωή, στέκομαι μόνος κάτω από τον ουρανό. Η γη αναπνέει, τα δέντρα ψιθυρίζουν, και η ενέργεια της άνοιξης κυλά παντού γύρω μου. Ανάβω μια μικρή φωτιά ή ένα κερί. Η φλόγα τρεμοπαίζει — ζωντανή, δυνατή, αρχαία. Κλείνω τα μάτια και λέω: «Φλόγα της ζωής, δύναμη της φύσης, ξύπνα μέσα μου τη δύναμη της δημιουργίας. Όπως η γη ανθίζει, έτσι ανθίζω κι εγώ.» Ακουμπάω το χέρι μου κοντά στη φωτιά (χωρίς να καώ), νιώθοντας τη ζεστασιά. Φαντάζομαι ότι αυτή η ενέργεια περνά μέσα μου — καθαρίζει, δυναμώνει, ξυπνά. Παίρνω ένα λουλούδι ή ένα φύλλο και το κρατάω. «Ενώνω τη φωτιά με τη γη, τη δύναμη με τη ζωή, την επιθυμία με τη δημιουργία.» Αν έχω μια επιθυμία, την σκέφτομαι καθαρά. Την “δίνω” στη φωτιά — όχι με φόβο, αλλά με εμπιστοσύνη. Στέκομαι για λίγο σιωπηλός. Αφήνω τη στιγμή να υπάρχει. Τέλος, λέω: «Η φλόγα καίει μέσα μου. Η ζωή μεγαλώνει. Είμαι μέρος της φύσης — και η φύση είναι μέσα μου.» Σβήνω το κερί ή αφήνω τη φωτιά να σβήσει φυσικά.