Η κατάργηση των βρετανικών νόμων περί μαγείας και η δημόσια εμφάνιση της Wicca
Το 1951 αποτελεί μία από τις σημαντικότερες χρονιές στην ιστορία της σύγχρονης Wicca. Εκείνη τη χρονιά καταργήθηκε στη Βρετανία ο Witchcraft Act του 1735, ένας παλαιός νόμος που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον ανθρώπων οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι ασκούσαν μαγεία, μαντεία ή επικοινωνία με πνεύματα.
Η κατάργησή του δεν «νομιμοποίησε τη μαγεία» με τον απλό τρόπο που συχνά διαβάζουμε στο διαδίκτυο. Ο νόμος του 1735 δεν τιμωρούσε κάποιον επειδή θεωρούσε ότι ήταν πραγματική μάγισσα. Αντίθετα, βασιζόταν στην αντίληψη ότι οι μαγικές δυνάμεις δεν υπάρχουν και ότι όποιος ισχυριζόταν πως τις χρησιμοποιούσε ήταν απατεώνας.
Η αλλαγή του 1951 αφορούσε κυρίως τα δικαιώματα των Πνευματιστών και των μέντιουμ. Δημιούργησε, όμως, ένα ευνοϊκότερο νομικό και πολιτιστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ο Gerald Gardner μπόρεσε να παρουσιάσει δημόσια τη Wicca ως θρησκευτική παράδοση.
Οι πρώτοι αγγλικοί νόμοι περί μαγείας
Πριν από τον 18ο αιώνα, οι αγγλικοί νόμοι αντιμετώπιζαν τη μαγεία ως πραγματικό και δυνητικά καταστροφικό έγκλημα.
Ο πρώτος σημαντικός αγγλικός Witchcraft Act θεσπίστηκε το 1542, κατά τη βασιλεία του Ερρίκου Η΄. Όριζε ορισμένες μορφές μαγείας ως σοβαρά εγκλήματα που μπορούσαν να τιμωρηθούν με θάνατο.
Ο νόμος καταργήθηκε λίγα χρόνια αργότερα, αλλά επανήλθε με διαφορετική μορφή το 1563, κατά τη βασιλεία της Ελισάβετ Α΄.
Το 1604, επί Ιακώβου Α΄, θεσπίστηκε ακόμη αυστηρότερος νόμος. Ο βασιλιάς ενδιαφερόταν προσωπικά για τη δαιμονολογία και είχε γράψει σχετικό βιβλίο με τίτλο Daemonologie.
Οι νόμοι αυτοί μπορούσαν να τιμωρήσουν πράξεις όπως:
την υποτιθέμενη επίκληση κακών πνευμάτων,
τη χρήση μαγείας για την πρόκληση θανάτου ή ασθένειας,
τη συνεννόηση με τον Διάβολο,
την εκταφή ή χρήση ανθρώπινων λειψάνων σε μαγικές πράξεις,
διαφορετικές μορφές επιβλαβούς μαγείας.
Το βρετανικό Κοινοβούλιο αναφέρει ότι ο νόμος του 1542 χαρακτήρισε τη μαγεία έγκλημα που μπορούσε να τιμωρηθεί με θάνατο, ενώ οι νόμοι του 1563 και του 1604 μετέφεραν τις σχετικές δίκες από την εκκλησιαστική στη συνηθισμένη δικαιοσύνη. UK Parliament – Witchcraft
Ο νόμος της Σκωτίας
Η Σκωτία απέκτησε δικό της Witchcraft Act το 1563. Οι διώξεις εκεί ήταν σε ορισμένες περιόδους εντονότερες από ό,τι στην Αγγλία.
Οι αρχές μπορούσαν να διώκουν τόσο ανθρώπους που κατηγορούνταν για μαγεία όσο και όσους ζητούσαν τη βοήθειά τους.
Η Scottish Witchcraft Act καταργήθηκε αργότερα από τον νόμο του 1735, όταν δημιουργήθηκε ένα κοινότερο νομικό πλαίσιο για τη Μεγάλη Βρετανία.
Η Ιρλανδία είχε διαφορετική νομοθετική ιστορία και δεν καλυπτόταν με τον ίδιο τρόπο από κάθε βρετανικό νόμο. Γι’ αυτό πρέπει να αποφεύγουμε τη γενίκευση ότι όλες οι περιοχές των Βρετανικών Νήσων ακολούθησαν ακριβώς την ίδια νομική πορεία.
Οι δίκες των μαγισσών
Οι περισσότερες αγγλικές δίκες μαγισσών πραγματοποιήθηκαν κατά τον 16ο και τον 17ο αιώνα. Οι κατηγορίες μπορούσαν να ξεκινήσουν ύστερα από:
έναν ξαφνικό θάνατο,
την αρρώστια ενός παιδιού,
την απώλεια ζώων,
μια κακή σοδειά,
διαμάχη μεταξύ γειτόνων,
απειλή που υποτίθεται ότι ακολούθησε κάποιο ατύχημα,
κοινωνική καχυποψία απέναντι σε φτωχούς ή περιθωριοποιημένους ανθρώπους.
Οι κατηγορούμενοι δεν ήταν όλοι γυναίκες, αλλά οι γυναίκες αποτελούσαν την πλειονότητα σε πολλές αγγλικές περιοχές. Φτωχές, ηλικιωμένες ή κοινωνικά απομονωμένες γυναίκες ήταν ιδιαίτερα ευάλωτες.
Το βρετανικό Κοινοβούλιο εκτιμά ότι περίπου 500 άνθρωποι εκτελέστηκαν για μαγεία στην Αγγλία. Οι αριθμοί ήταν μεγαλύτεροι αν εξετάσουμε ολόκληρη τη Σκωτία και την υπόλοιπη Ευρώπη. UK Parliament
Η τελευταία εκτέλεση
Η τελευταία γνωστή εκτέλεση για μαγεία στην Αγγλία θεωρείται συνήθως η περίπτωση της Alice Molland στο Devon το 1685, αν και ορισμένες λεπτομέρειες της υπόθεσης έχουν συζητηθεί από τους ιστορικούς.
Στη Σκωτία η Janet Horne εκτελέστηκε το 1727. Θεωρείται γενικά η τελευταία γνωστή εκτέλεση για μαγεία στη Μεγάλη Βρετανία.
Μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα, οι μορφωμένες κοινωνικές και πολιτικές τάξεις άρχισαν να αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη δυσπιστία τις κατηγορίες περί μαγείας. Το πνεύμα του Διαφωτισμού, η ανάπτυξη των φυσικών επιστημών και η φρίκη που προκαλούσαν πλέον οι παλαιότερες δίκες συνέβαλαν στην αλλαγή.
Ο Witchcraft Act του 1735
Ο νόμος είναι γνωστός ως Witchcraft Act 1735, επειδή η κοινοβουλευτική διαδικασία ξεκίνησε εκείνο το νομοθετικό έτος. Έλαβε βασιλική έγκριση και τέθηκε σε εφαρμογή το 1736.
Ο νέος νόμος κατάργησε την παλαιότερη αγγλική και σκωτσέζικη νομοθεσία που αντιμετώπιζε τη μαγεία ως πραγματικό υπερφυσικό έγκλημα.
Αυτή ήταν μια θεμελιώδης αλλαγή.
Πριν από το 1735
Η βασική νομική αντίληψη ήταν:
«Η μαγεία μπορεί να είναι πραγματική και ο μάγος μπορεί να προκαλέσει υπερφυσική βλάβη».
Μετά τον νόμο του 1735
Η νέα αντίληψη έγινε:
«Οι άνθρωποι δεν διαθέτουν πραγματικές μαγικές δυνάμεις. Όποιος ισχυρίζεται ότι τις διαθέτει εξαπατά τους άλλους».
Ο νόμος δεν τιμωρούσε πλέον μια υποτιθέμενη συμφωνία με τον Διάβολο. Τιμωρούσε την προσποίηση ή τον ισχυρισμό ότι κάποιος μπορούσε να ασκεί μαγεία.
Το Institute of Advanced Legal Studies συνοψίζει την αλλαγή λέγοντας ότι η μαγεία και η μαντεία άρχισαν να αντιμετωπίζονται ως δόλιες πράξεις αντί ως υπερφυσικά κακουργήματα. Institute of Advanced Legal Studies
Τι απαγόρευε ο νόμος του 1735;
Ο νόμος μπορούσε να εφαρμοστεί σε κάποιον που ισχυριζόταν ότι μπορούσε:
να χρησιμοποιήσει μαγεία ή γοητεία,
να καλέσει πνεύματα,
να προβλέψει το μέλλον,
να ανακαλύψει κλεμμένα ή χαμένα αντικείμενα με απόκρυφα μέσα,
να δηλώσει ότι ένας άλλος άνθρωπος ήταν μάγος,
να χρησιμοποιήσει υποτιθέμενες υπερφυσικές δυνάμεις για οικονομικό όφελος.
Η μέγιστη ποινή μπορούσε να φτάσει περίπου τον έναν χρόνο φυλάκισης. Η αρχική νομοθεσία περιλάμβανε επίσης δημόσια διαπόμπευση, αν και μεταγενέστερες νομοθετικές αλλαγές τροποποίησαν τις σχετικές ποινές.
Ο νόμος ήταν προοδευτικός σε σύγκριση με τις εκτελέσεις των προηγούμενων αιώνων. Παράλληλα, όμως, δημιούργησε ένα νέο πρόβλημα: θεωρούσε εκ των προτέρων κάθε ισχυρισμό για πνευματική ή μαγική ικανότητα απάτη, χωρίς να χρειάζεται πάντοτε να αποδειχθεί πρόθεση εξαπάτησης.
Το παράδοξο του νόμου
Ο Witchcraft Act του 1735 βοήθησε να τερματιστούν οι θανατηφόρες διώξεις των μαγισσών στη Μεγάλη Βρετανία. Από αυτή την άποψη αποτέλεσε σημαντική νομική πρόοδο.
Ταυτόχρονα, αρνούνταν σε έναν άνθρωπο το δικαίωμα να δηλώνει δημόσια ότι πίστευε στις δικές του πνευματικές ή μαγικές ικανότητες.
Ένας κατηγορούμενος δεν χρειαζόταν απαραίτητα να αποδειχθεί συνειδητός απατεώνας. Ο ίδιος ο ισχυρισμός ότι μπορούσε να επικοινωνήσει με πνεύματα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον του.
Ο νόμος μετακίνησε, επομένως, το πρόβλημα:
| Παλαιότερη νομοθεσία | Witchcraft Act 1735 |
|---|---|
| Η μαγεία θεωρούνταν πραγματική | Η μαγεία θεωρούνταν αδύνατη |
| Ο κατηγορούμενος μπορούσε να θεωρηθεί συνεργάτης του Διαβόλου | Ο κατηγορούμενος θεωρούνταν απατεώνας |
| Η ποινή μπορούσε να είναι θάνατος | Η ποινή ήταν φυλάκιση και άλλες κυρώσεις |
| Στόχος ήταν η καταπολέμηση της υπερφυσικής απειλής | Στόχος ήταν η καταπολέμηση της «δεισιδαιμονίας» και της εξαπάτησης |
Ο Vagrancy Act του 1824
Το 1824 ψηφίστηκε ο Vagrancy Act, ο οποίος αφορούσε τους λεγόμενους «αλήτες και περιπλανώμενους».
Ορισμένες διατάξεις του μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον:
μάντεων,
χειρομαντών,
αστρολόγων,
πλανόδιων θεραπευτών,
ανθρώπων που ισχυρίζονταν ότι επικοινωνούσαν με πνεύματα.
Η σύνδεση αυτών των δραστηριοτήτων με την αλητεία είχε έντονη κοινωνική διάσταση. Οι νόμοι εφαρμόζονταν συχνά σε φτωχούς, περιπλανώμενους και Ρομά, οι οποίοι αντιμετωπίζονταν μέσα από στερεότυπα και προκαταλήψεις.
Το 1951, κατά τη συζήτηση για την αλλαγή της νομοθεσίας, μέλη του Κοινοβουλίου αναγνώρισαν ότι τέτοιοι νόμοι μπορούσαν να είναι καταπιεστικοί και να αντιμετωπίζουν ολόκληρες θρησκευτικές ή κοινωνικές ομάδες ως απατεώνες.
Η άνοδος του Πνευματισμού
Κατά τον 19ο αιώνα αναπτύχθηκε έντονα το κίνημα του Πνευματισμού. Οι Πνευματιστές πίστευαν ότι οι νεκροί μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τους ζωντανούς μέσω ειδικά ευαίσθητων ανθρώπων, των μέντιουμ.
Οι συνεδρίες Πνευματισμού μπορούσαν να περιλαμβάνουν:
μηνύματα από νεκρούς,
αυτόματη γραφή,
χτυπήματα και ήχους,
εκστατικές καταστάσεις,
κίνηση αντικειμένων,
εμφάνιση υποτιθέμενου «εκτοπλάσματος»,
υλοποίηση μορφών ή πνευμάτων.
Ορισμένοι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τεχνάσματα και εξαπατούσαν το κοινό. Άλλοι φαίνεται ότι πίστευαν ειλικρινά στις εμπειρίες τους. Ο νόμος του 1735 δεν έκανε πάντοτε αποτελεσματική διάκριση ανάμεσα στον ειλικρινή πιστό, τον άνθρωπο που αυταπατάται και τον συνειδητό απατεώνα.
Η Helen Duncan
Η σημαντικότερη υπόθεση που οδήγησε στη δημόσια συζήτηση για την κατάργηση του νόμου ήταν εκείνη της Helen Duncan.
Η Duncan ήταν Σκωτσέζα μέντιουμ, γνωστή για συνεδρίες κατά τις οποίες υποστήριζε ότι παρήγαγε εκτόπλασμα και υλοποιήσεις νεκρών ανθρώπων.
Οι επικριτές της θεωρούσαν ότι χρησιμοποιούσε λευκό ύφασμα, χαρτί και άλλες μεθόδους εξαπάτησης. Οι υποστηρικτές της πίστευαν ότι διέθετε πραγματική πνευματική ικανότητα.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πραγματοποίησε συνεδρίες στο Portsmouth, μια περιοχή με μεγάλη ναυτική σημασία.
Τον Ιανουάριο του 1944 η αστυνομία εισέβαλε σε μία συνεδρία της και τη συνέλαβε. Η υπόθεση έφτασε στο Κεντρικό Ποινικό Δικαστήριο του Λονδίνου, το γνωστό Old Bailey.
Για ποιο αδίκημα καταδικάστηκε;
Η Helen Duncan δεν καταδικάστηκε επειδή το δικαστήριο πίστευε ότι ήταν πραγματική μάγισσα.
Καταδικάστηκε για συνωμοσία με σκοπό την παραβίαση του Witchcraft Act του 1735, επειδή παρουσιαζόταν ως άνθρωπος που μπορούσε να εμφανίζει τα πνεύματα νεκρών.
Τον Απρίλιο του 1944 καταδικάστηκε σε εννέα μήνες φυλάκιση.
Τα Εθνικά Αρχεία της Βρετανίας διατηρούν υλικό της υπόθεσης, το οποίο καταγράφει την καταδίκη της σε εννέα μήνες για συνωμοσία παραβίασης του Witchcraft Act. The National Archives – Helen Duncan
Η ιστορία του HMS Barham
Μία δημοφιλής αφήγηση υποστηρίζει ότι η Duncan είχε αποκαλύψει τη βύθιση του πολεμικού πλοίου HMS Barham πριν η βρετανική κυβέρνηση ανακοινώσει επίσημα το γεγονός.
Σύμφωνα με αυτή την ιστορία, οι στρατιωτικές υπηρεσίες φοβήθηκαν ότι θα μπορούσε να αποκαλύψει μυστικά σχετικά με την επικείμενη απόβαση στη Νορμανδία.
Η σύνδεση αυτή επαναλαμβάνεται συχνά, αλλά δεν έχει αποδειχθεί ότι η καταδίκη της οργανώθηκε ειδικά για να προστατευτούν τα σχέδια της D-Day. Πληροφορίες για τη βύθιση του πλοίου μπορούσαν να κυκλοφορούν ανεπίσημα ανάμεσα στις οικογένειες και στις ναυτικές κοινότητες.
Η ασφαλέστερη ιστορική θέση είναι ότι η Duncan διώχθηκε επειδή οι αρχές θεωρούσαν τις συνεδρίες της δόλιες και επειδή υπήρχε ακόμη διαθέσιμος ο παλαιός νόμος. Τα κίνητρα που σχετίζονται με στρατιωτικά μυστικά παραμένουν αντικείμενο συζήτησης και δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως αποδεδειγμένο γεγονός.
Ήταν η τελευταία που καταδικάστηκε;
Η Helen Duncan αποκαλείται συχνά «η τελευταία μάγισσα που φυλακίστηκε στη Βρετανία». Η διατύπωση είναι δραματική αλλά χρειάζεται διόρθωση.
Δεν φυλακίστηκε επειδή το δικαστήριο τη θεώρησε μάγισσα. Φυλακίστηκε για τον ισχυρισμό ότι μπορούσε να εμφανίζει πνεύματα.
Επιπλέον, η Jane Rebecca Yorke καταδικάστηκε αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1944, βάσει του ίδιου νόμου. Δεν έλαβε την ίδια ποινή φυλάκισης, αλλά τέθηκε υπό δικαστική δέσμευση.
Επομένως:
η Duncan ήταν η γνωστότερη ύστερη καταδικασμένη,
ήταν η τελευταία που φυλακίστηκε με αυτόν τον τρόπο,
αλλά δεν ήταν αναγκαστικά το τελευταίο πρόσωπο που κρίθηκε ένοχο βάσει του νόμου.
Το Institute of Advanced Legal Studies αναφέρει τόσο τη Duncan όσο και τη μεταγενέστερη καταδίκη της Yorke. Institute of Advanced Legal Studies
Η εκστρατεία των Πνευματιστών
Η καταδίκη της Duncan προκάλεσε αγανάκτηση στις πνευματιστικές κοινότητες. Οι Πνευματιστές υποστήριζαν ότι ένας ειλικρινής πιστός δεν έπρεπε να θεωρείται αυτόματα εγκληματίας.
Δεν ζητούσαν να επιτραπεί η οικονομική εξαπάτηση. Ζητούσαν να αποδεικνύεται πραγματική πρόθεση απάτης πριν από μια καταδίκη.
Η εκστρατεία για την αλλαγή του νόμου υποστηρίχθηκε από πνευματιστικές οργανώσεις και μέλη του Κοινοβουλίου. Σημαντικός υποστηρικτής υπήρξε ο Lord Dowding, γνωστός από τη δράση του στη Royal Air Force και δηλωμένος Πνευματιστής.
Κατά τη συζήτηση στη Βουλή των Λόρδων, ο Dowding χαρακτήρισε τον παλαιό νόμο καταπιεστικό και υποστήριξε ότι το κρίσιμο ζήτημα έπρεπε να είναι η πρόθεση εξαπάτησης. UK Parliament – Fraudulent Mediums Bill debate
Ο Fraudulent Mediums Act του 1951
Στις 22 Ιουνίου 1951 θεσπίστηκε ο Fraudulent Mediums Act.
Ο νέος νόμος:
κατάργησε τον Witchcraft Act του 1735,
τροποποίησε τη χρήση ορισμένων διατάξεων του Vagrancy Act,
προστάτευσε τη μη δόλια πνευματιστική πρακτική,
διατήρησε ποινές για την εσκεμμένη εξαπάτηση,
απαιτούσε οικονομικό ή άλλο υλικό όφελος για τη συγκεκριμένη παράβαση,
εξαιρούσε πράξεις που γίνονταν αποκλειστικά για ψυχαγωγία.
Το πλήρες νομοθετικό κείμενο έχει καταχωριστεί στην επίσημη βάση της βρετανικής νομοθεσίας. Legislation.gov.uk – Fraudulent Mediums Act 1951
Η βασική αλλαγή του 1951
Ο παλαιός και ο νέος νόμος αντιμετώπιζαν διαφορετικά τον ισχυρισμό ενός μέντιουμ.
Σύμφωνα με τον νόμο του 1735
Ο ισχυρισμός ότι κάποιος διέθετε υπερφυσικές δυνάμεις μπορούσε από μόνος του να δημιουργήσει ποινικό πρόβλημα.
Σύμφωνα με τον νόμο του 1951
Έπρεπε να υπάρχει:
πρόθεση εξαπάτησης,
δόλια προσποίηση ή δόλιο τέχνασμα,
οικονομικό ή άλλο υλικό αντάλλαγμα.
Ένα μέντιουμ μπορούσε να είναι ειλικρινά πεπεισμένο για τις ικανότητές του και ταυτόχρονα να κάνει λάθος. Η λανθασμένη πεποίθηση δεν ήταν πλέον από μόνη της αρκετή για καταδίκη βάσει της νέας ειδικής νομοθεσίας.
Κατά την κοινοβουλευτική συζήτηση υπογραμμίστηκε ότι ο νόμος έπρεπε να προστατεύει τον ειλικρινή ασκούμενο, αλλά να τιμωρεί τον συνειδητό απατεώνα που εκμεταλλευόταν τον πόνο των ανθρώπων. Hansard – Fraudulent Mediums Bill
Νομιμοποιήθηκε τότε η Wicca;
Η απάντηση απαιτεί προσοχή.
Η Wicca δεν αναφερόταν ονομαστικά στον Fraudulent Mediums Act. Η εκστρατεία για την κατάργηση του προηγούμενου νόμου οργανώθηκε κυρίως από Πνευματιστές και όχι από Wiccans.
Η κατάργηση, όμως, αφαίρεσε έναν νόμο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον κάποιου ο οποίος δήλωνε δημόσια ότι ασκούσε μαγεία ή επικοινωνούσε με πνευματικές δυνάμεις.
Έτσι ο Gardner μπορούσε να μιλήσει περισσότερο ανοιχτά χωρίς τον ίδιο φόβο ότι η απλή δήλωση μαγικής ικανότητας θα οδηγούσε σε δίωξη βάσει του νόμου του 1735.
Είναι σωστότερο να πούμε:
Το 1951 δεν δημιουργήθηκε επίσημο κρατικό δικαίωμα άσκησης της Wicca. Καταργήθηκε, όμως, ένα σημαντικό νομικό εμπόδιο για τη δημόσια παρουσία της.
Τι έκανε ο Gardner πριν από το 1951;
Πριν από την κατάργηση του νόμου, ο Gardner ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός.
Το 1949 δημοσίευσε το High Magic’s Aid ως μυθιστόρημα και όχι ως ανοιχτό εγχειρίδιο σύγχρονης θρησκευτικής μαγείας. Μέσα από τη μυθοπλασία μπορούσε να περιγράψει τελετουργικές ιδέες χωρίς να δηλώνει άμεσα ότι αποτελούσαν τη δική του ενεργή θρησκευτική πρακτική.
Μετά το 1951, η δημόσια στάση του έγινε σταδιακά πιο τολμηρή. Συνδέθηκε με το Μουσείο Μαγείας στη Νήσο του Μαν, μιλούσε στον Τύπο και παρουσιαζόταν ως άνθρωπος που γνώριζε την επιβιώσασα θρησκεία των μαγισσών.
Το Witchcraft Today
Το 1954, τρία χρόνια μετά την κατάργηση του νόμου, ο Gardner δημοσίευσε το Witchcraft Today.
Για πρώτη φορά παρουσίασε δημόσια τη βασική του αφήγηση:
η μαγεία ήταν θρησκεία,
οι μάγισσες δεν λάτρευαν τον Σατανά,
υπήρχαν ακόμη ενεργά covens,
η παράδοση τιμούσε τη Θεά και τον Κερασφόρο Θεό,
ο ίδιος είχε μυηθεί σε μία τέτοια ομάδα.
Το Open University σημειώνει ότι το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1954, τρία χρόνια μετά την κατάργηση του Witchcraft Act, και ότι η επιτυχία του οδήγησε ανθρώπους να επικοινωνήσουν με τον Gardner αναζητώντας μύηση. Open University
Η χρονική σχέση είναι σημαντική. Δεν αποδεικνύει ότι ο Gardner περίμενε μόνο τον νόμο για να «αποκαλύψει» τη Wicca, αλλά δείχνει ότι η νομοθετική αλλαγή έκανε τη δημόσια παρουσίαση ασφαλέστερη.
Η Wicca δεν απέκτησε αμέσως κοινωνική αποδοχή
Η κατάργηση ενός νόμου δεν εξαφάνισε τις προκαταλήψεις.
Οι πρώτοι δημόσιοι Wiccans μπορούσαν ακόμη να αντιμετωπίσουν:
εχθρικά δημοσιεύματα,
κοινωνική απομόνωση,
προβλήματα στην εργασία,
συγκρούσεις με συγγενείς,
απειλές,
κατηγορίες σατανισμού,
ανεπιθύμητη αποκάλυψη της ταυτότητάς τους.
Ο Gardner επιδίωξε τη δημοσιότητα, αλλά πολλά μέλη των covens προτιμούσαν τη μυστικότητα. Αυτή η σύγκρουση συνέβαλε στην αποχώρηση της Doreen Valiente και άλλων μελών από την ομάδα του το 1957.
Η νομική ελευθερία και η κοινωνική αποδοχή δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Τι συνέβη στον νόμο του 1951;
Ο Fraudulent Mediums Act παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 2008.
Τότε καταργήθηκε και οι εμπορικές πρακτικές των μέντιουμ, των μάντεων και άλλων επαγγελματιών άρχισαν να εξετάζονται κυρίως μέσα από τη γενικότερη νομοθεσία προστασίας των καταναλωτών.
Οι Consumer Protection from Unfair Trading Regulations του 2008 αντικαταστάθηκαν από νεότερο πλαίσιο στις 6 Απριλίου 2025. Σήμερα οι σχετικές εμπορικές πρατικές καλύπτονται κυρίως από τις διατάξεις του Digital Markets, Competition and Consumers Act 2024 περί αθέμιτων εμπορικών πρακτικών. UK Government – Unfair Commercial Practices
Αυτό σημαίνει ότι στη σύγχρονη Βρετανία δεν υπάρχει ειδικό έγκλημα «άσκησης μαγείας». Η απάτη, όμως, η παραπλανητική εμπορική συμπεριφορά και η εκμετάλλευση καταναλωτών μπορούν να διωχθούν μέσω της γενικής νομοθεσίας.
Τι επιτρέπεται και τι παραμένει παράνομο;
Η προσωπική Wiccan λατρεία, η προσευχή, η τελετουργία και η συμβολική μαγική πρακτική δεν απαγορεύονται γενικά ως «μαγεία».
Αυτό δεν σημαίνει ότι μια θρησκευτική ή μαγική ονομασία επιτρέπει κάθε πράξη.
Εξακολουθούν να εφαρμόζονται οι συνηθισμένοι νόμοι σχετικά με:
την απάτη,
τη σωματική βλάβη,
τη συναίνεση,
την κακοποίηση ανηλίκων,
την πυρασφάλεια,
τα ελεγχόμενα ναρκωτικά,
την προστασία ζώων,
την οπλοκατοχή και τη μεταφορά μαχαιριών,
τη δημόσια τάξη,
την καταστροφή ξένης περιουσίας,
την παραπλανητική εμπορική δραστηριότητα.
Μια τελετουργική πράξη δεν εξαιρείται από τον νόμο επειδή κάποιος την αποκαλεί θρησκευτική ή μαγική.
Σύντομο χρονολόγιο
| Χρονολογία | Γεγονός |
|---|---|
| 1542 | Πρώτος αγγλικός Witchcraft Act |
| 1547 | Κατάργηση του νόμου του 1542 |
| 1563 | Νέοι νόμοι περί μαγείας στην Αγγλία και τη Σκωτία |
| 1604 | Αυστηρότερος αγγλικός νόμος επί Ιακώβου Α΄ |
| 1685 | Τελευταία γνωστή αγγλική εκτέλεση για μαγεία |
| 1727 | Εκτέλεση της Janet Horne στη Σκωτία |
| 1735–1736 | Ψήφιση και εφαρμογή του νέου Witchcraft Act |
| 1824 | Vagrancy Act και διώξεις μάντεων και πλανόδιων ασκούμενων |
| 1944 | Καταδίκη και φυλάκιση της Helen Duncan |
| 1944 | Μεταγενέστερη καταδίκη της Jane Rebecca Yorke |
| 1949 | Ο Gardner εκδίδει το High Magic’s Aid ως μυθιστόρημα |
| 22 Ιουνίου 1951 | Κατάργηση του Witchcraft Act μέσω του Fraudulent Mediums Act |
| 1954 | Έκδοση του Witchcraft Today |
| 2008 | Κατάργηση του Fraudulent Mediums Act |
| 6 Απριλίου 2025 | Νέο βρετανικό πλαίσιο για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές |
Συχνές ερωτήσεις
Ήταν παράνομο να είσαι Wiccan πριν από το 1951;
Η Wicca δεν αναφερόταν ονομαστικά στον νόμο και δεν υπήρχε ακόμη ευρέως αναγνωρισμένη δημόσια Wiccan ταυτότητα. Ο ισχυρισμός, όμως, ότι κάποιος ασκούσε μαγεία ή καλούσε πνεύματα μπορούσε να προκαλέσει νομικό κίνδυνο.
Ο νόμος του 1735 έκαιγε μάγισσες;
Όχι. Αντίθετα, κατάργησε τη νομοθεσία που αντιμετώπιζε τη μαγεία ως έγκλημα άξιο εκτέλεσης. Επέβαλλε φυλάκιση ή άλλες ποινές για την προσποίηση μαγικών δυνάμεων.
Η Helen Duncan καταδικάστηκε επειδή αποκάλυψε τη D-Day;
Δεν έχει αποδειχθεί. Η θεωρία είναι δημοφιλής, αλλά τα διαθέσιμα στοιχεία επιβεβαιώνουν κυρίως ότι κατηγορήθηκε για τις πνευματιστικές συνεδρίες της βάσει του παλαιού νόμου.
Ήταν η Helen Duncan Wiccan;
Όχι. Ήταν Πνευματίστρια και μέντιουμ. Η υπόθεσή της επηρέασε έμμεσα το νομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο εμφανίστηκε δημόσια η Wicca.
Η κατάργηση του νόμου έγινε χάρη στον Gardner;
Όχι. Η βασική εκστρατεία προήλθε από Πνευματιστές και υποστηρικτές της θρησκευτικής ελευθερίας. Ο Gardner και η Wicca επωφελήθηκαν από την αλλαγή.
Είναι νόμιμο να πληρώνεται ένας μάντης ή μέντιουμ στη Βρετανία;
Δεν απαγορεύεται γενικά η παροχή τέτοιων υπηρεσιών. Απαγορεύονται, όμως, η απάτη, οι παραπλανητικές εμπορικές πρακτικές και η εκμετάλλευση των καταναλωτών. Οι ακριβείς νομικές υποχρεώσεις εξαρτώνται από τον τρόπο διαφήμισης και παροχής της υπηρεσίας.
Επίλογος
Η νομοθετική ιστορία της μαγείας στη Βρετανία δεν είναι μια απλή πορεία από την απαγόρευση προς την ελευθερία.
Οι παλαιότεροι νόμοι θεωρούσαν τη μαγεία πραγματικό δαιμονικό έγκλημα και μπορούσαν να οδηγήσουν σε εκτέλεση. Ο νόμος του 1735 σταμάτησε αυτή τη λογική, αλλά αντικατέστησε τη μάγισσα-αιρετικό με τον μάγο-απατεώνα.
Η υπόθεση της Helen Duncan αποκάλυψε ότι ένας νόμος του 18ου αιώνα μπορούσε ακόμη να χρησιμοποιηθεί τον 20ό αιώνα εναντίον ανθρώπων που παρουσίαζαν τις πεποιθήσεις τους ως πραγματικές.
Ο Fraudulent Mediums Act του 1951 επιχείρησε να δημιουργήσει μια πιο δίκαιη διάκριση: η ασυνήθιστη πεποίθηση δεν έπρεπε να αποτελεί έγκλημα, αλλά η συνειδητή οικονομική εξαπάτηση έπρεπε να τιμωρείται.
Για τη Wicca, η αλλαγή ήταν καθοριστική. Ο Gardner απέκτησε την ευκαιρία να παρουσιάσει δημόσια μια θρησκεία που χρησιμοποιούσε τη λέξη «witchcraft» θετικά. Μέσα σε λίγα χρόνια κυκλοφόρησε το Witchcraft Today, αναπτύχθηκαν νέοι covens και η Wicca άρχισε να εξαπλώνεται.
Η κατάργηση του νόμου δεν δημιούργησε τη Wicca. Άνοιξε, όμως, την πόρτα ώστε η νέα θρησκεία να βγει από τον ιδιωτικό κύκλο και να διεκδικήσει δημόσια θέση στον σύγχρονο κόσμο.
Περιγραφή για Google:
Πότε καταργήθηκαν οι βρετανικοί νόμοι περί μαγείας; Ο Witchcraft Act του 1735, η Helen Duncan, ο νόμος του 1951 και η δημόσια εμφάνιση της Wicca.
Λέξεις-κλειδιά:
Witchcraft Act 1735, κατάργηση νόμων μαγείας, Helen Duncan, Fraudulent Mediums Act 1951, Gerald Gardner, Witchcraft Today, ιστορία της Wicca, βρετανικές δίκες μαγισσών, πνευματισμός, νομιμοποίηση της Wicca
Ενδεικτικές πηγές και περαιτέρω μελέτη:
Institute of Advanced Legal Studies – The Witch Trials: Enshrined in Law.
Owen Davies, Witchcraft, Magic and Culture 1736–1951.
Ronald Hutton, The Triumph of the Moon.
Brian Levack, The Oxford Handbook of Witchcraft in Early Modern Europe and Colonial America.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου