Κεφάλαιο 20 — Πώς να Μελετάμε τα Αρχέτυπα χωρίς να Μπερδεύουμε Ψυχολογία, Μύθο και Θρησκεία
Φτάνοντας στο τελευταίο κεφάλαιο αυτής της ενότητας μπορούμε πλέον να ενώσουμε όλα όσα εξετάσαμε και να δημιουργήσουμε έναν πιο καθαρό τρόπο μελέτης των αρχέτυπων μέσα στη Wicca, στη σύγχρονη witchcraft, στην ψυχολογία και στη μυθολογία.Το μεγαλύτερο πρόβλημα όταν κάποιος αρχίζει να μελετά αρχέτυπα δεν είναι ότι οι έννοιες είναι υπερβολικά δύσκολες.Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι διαφορετικά επίπεδα γνώσης παρουσιάζονται συχνά σαν να ήταν ένα και το ίδιο πράγμα.Ένα ιστορικό γεγονός μπορεί να αναμειχθεί με προσωπική πίστη.Μια γιουνγκιανή ψυχολογική ερμηνεία μπορεί να παρουσιαστεί σαν αρχαία θρησκευτική διδασκαλία.Μια σύγχρονη Wiccan αντιστοιχία μπορεί να παρουσιαστεί σαν κάτι που πίστευαν όλοι οι αρχαίοι λαοί.Ένα όνειρο μπορεί να παρουσιαστεί σαν αντικειμενική απόδειξη ότι μίλησε μια θεότητα.Όταν συμβαίνει αυτό η μελέτη χάνει την καθαρότητά της.Για αυτό ο πιο σημαντικός κανόνας ολόκληρου του βιβλίου είναι απλός: πριν αποδεχτούμε μια πληροφορία πρέπει να ρωτάμε σε ποιο επίπεδο ανήκει.
Το πρώτο επίπεδο είναι η ιστορία.Η ιστορία ρωτά τι μπορούμε να γνωρίζουμε από πηγές, κείμενα, αρχαιολογικά ευρήματα, επιγραφές, έγγραφα και άλλες μαρτυρίες.Αν θέλουμε να μάθουμε πότε εμφανίστηκε η Wicca, ποιος ήταν ο Gerald Gardner, πώς αναπτύχθηκε η Alexandrian Wicca ή πότε άρχισε να χρησιμοποιείται συγκεκριμένος σύγχρονος όρος, τότε κινούμαστε στο ιστορικό επίπεδο.Εδώ δεν αρκεί να λέμε «αισθάνομαι ότι είναι αρχαίο».Χρειάζονται πηγές.Η προσωπική αίσθηση δεν είναι ιστορική απόδειξη.
Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό στη σύγχρονη witchcraft επειδή πολλές δημοφιλείς πληροφορίες επαναλαμβάνονται από ιστοσελίδα σε ιστοσελίδα μέχρι να φαίνονται αυτονόητες.Μια πρόταση μπορεί να εμφανίζεται σε εκατοντάδες ιστολόγια και παρ' όλα αυτά να προέρχεται αρχικά από ένα νεότερο βιβλίο χωρίς ιστορική τεκμηρίωση.Η επανάληψη δεν δημιουργεί αρχαιότητα.
Για παράδειγμα, αν διαβάσουμε ότι «οι αρχαίες μάγισσες χρησιμοποιούσαν πάντα την Πανσέληνο για να φορτίζουν κρυστάλλους», πρέπει να σταματήσουμε και να ρωτήσουμε: ποιες αρχαίες μάγισσες;Σε ποια χώρα;Σε ποιον αιώνα;Ποια είναι η πηγή;Υπάρχει αρχαίο κείμενο ή αρχαιολογική μαρτυρία;Ή πρόκειται για σύγχρονη πρακτική που παρουσιάζεται με αρχαία γλώσσα;
Αυτός ο τρόπος σκέψης δεν καταστρέφει τη μαγεία.Καθαρίζει τη μελέτη.
Μια σύγχρονη πρακτική δεν χρειάζεται να είναι αρχαία για να έχει αξία.
Αν κάποιος δημιουργήσει σήμερα μια όμορφη τελετουργία κάτω από την Πανσέληνο και αυτή έχει προσωπικό ή θρησκευτικό νόημα, δεν χρειάζεται να ισχυριστεί ότι προέρχεται από την εποχή των Δρυίδων.
Μπορεί απλώς να πει: «Αυτή είναι σύγχρονη πρακτική».
Η ειλικρίνεια δεν μειώνει τη δύναμη του συμβόλου.
Το δεύτερο επίπεδο είναι η μυθολογία.Ο μύθος είναι διαφορετικός από την ιστορία.Μπορεί να περιγράφει θεούς, τέρατα, θανάτους, αναγεννήσεις, ταξίδια στον Κάτω Κόσμο ή κοσμικές δημιουργίες.Η αξία του δεν εξαρτάται από το αν τα γεγονότα μπορούν να επιβεβαιωθούν σαν ιστορικό ρεπορτάζ.
Ο μύθος μπορεί να εκφράζει θρησκευτική αλήθεια, κοινωνικές αξίες, κοσμολογία, τελετουργικό πλαίσιο ή βαθιά συμβολική εμπειρία.
Όταν διαβάζουμε έναν μύθο πρέπει πρώτα να προσπαθούμε να τον καταλάβουμε μέσα στον πολιτισμό όπου ανήκει.
Αυτό είναι θεμελιώδες.
Δεν παίρνουμε απλώς τη Δήμητρα και την Περσεφόνη και λέμε «αυτή είναι η Μητέρα και η Κόρη».
Η αρχέτυπη σύνδεση μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα, αλλά η αρχαία ελληνική θρησκεία έχει τη δική της ιστορική και τελετουργική πραγματικότητα.
Ο μύθος πρέπει πρώτα να διαβαστεί ως μύθος της συγκεκριμένης παράδοσης.
Μετά μπορούμε να προσθέσουμε ψυχολογική ερμηνεία.
Η σειρά έχει σημασία.
Πρώτα: τι σημαίνει μέσα στον πολιτισμό του;
Μετά: τι μπορεί να σημαίνει αρχέτυπα για εμάς;
Αν αντιστρέψουμε τη σειρά, υπάρχει κίνδυνος να δημιουργήσουμε έναν κόσμο όπου όλοι οι μύθοι γίνονται απλώς παραδείγματα της δικής μας σύγχρονης θεωρίας.
Αυτό είναι μορφή πολιτισμικής απλοποίησης.
Το τρίτο επίπεδο είναι η θεολογία.Η θεολογία ρωτά τι πιστεύει μια θρησκευτική παράδοση για τους θεούς, τον κόσμο, τον άνθρωπο και το ιερό.
Στη Wicca δεν υπάρχει μία μοναδική θεολογία που δεσμεύει κάθε ασκούμενο.
Μερικοί Wiccans προσεγγίζουν τη Θεά και τον Θεό δυοθεϊστικά.
Άλλοι έχουν πολυθεϊστική στάση.
Άλλοι μπορεί να είναι πανθεϊστές, πανενθεϊστές ή να χρησιμοποιούν περισσότερο αρχέτυπη ψυχολογική ερμηνεία.
Άλλοι συνδυάζουν περισσότερες από μία θέσεις.
Για αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με εκφράσεις όπως «η Wicca πιστεύει ότι».
Πιο ακριβές είναι συχνά να λέμε «σε ορισμένες Wiccan παραδόσεις» ή «πολλοί σύγχρονοι Wiccans».
Αυτό αφήνει χώρο στην πραγματική ποικιλία.
Το ίδιο ισχύει για τις θεότητες.
Για έναν άνθρωπο η Εκάτη μπορεί να είναι πραγματική ανεξάρτητη θεότητα.
Για άλλον να λειτουργεί και αρχέτυπα.
Για άλλον να μην έχει καμία θέση στην πρακτική του.
Δεν μπορούμε να επιβάλλουμε μία ψυχολογική ερμηνεία σε όλους.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν χρησιμοποιούμε τον Jung.
Η γιουνγκιανή ψυχολογία δεν έχει δικαίωμα να αποφασίσει ότι οι θεοί «στην πραγματικότητα» είναι μόνο αρχέτυπα.
Αυτό θα ήταν φιλοσοφικός και θεολογικός ισχυρισμός, όχι απλή ψυχολογική παρατήρηση.
Η ψυχολογία μπορεί να εξετάσει πώς λειτουργεί μια θεϊκή εικόνα στον ψυχισμό.
Δεν μπορεί από μόνη της να αποδείξει ή να ακυρώσει την ύπαρξη της θεότητας.
Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα όρια που πρέπει να διατηρούμε.
Το τέταρτο επίπεδο είναι η ψυχολογία.Εδώ χρησιμοποιούμε έννοιες όπως Σκιά, Persona, αρχέτυπο, προβολή και εξατομίκευση.
Η γιουνγκιανή ψυχολογία αποτελεί συγκεκριμένη θεωρητική παράδοση.
Δεν πρέπει να παρουσιάζεται σαν να είναι ολόκληρη η σύγχρονη ψυχολογία.
Ούτε πρέπει να υποθέτουμε ότι κάθε γιουνγκιανή έννοια έχει αποδειχθεί επιστημονικά με τον ίδιο τρόπο που αποδεικνύονται άλλες ψυχολογικές ή βιολογικές έννοιες.
Η αρχέτυπη ψυχολογία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη ως ερμηνευτικό πλαίσιο.
Μπορεί να μας βοηθήσει να εξετάσουμε μύθους, όνειρα, φαντασία και επαναλαμβανόμενα συμβολικά μοτίβα.
Αλλά δεν πρέπει να μετατρέπουμε την αρχέτυπη γλώσσα σε ακριβή διάγνωση.
Δεν λέμε «έχει ενεργοποιηθεί η Crone σου, άρα ξέρω γιατί συμπεριφέρεσαι έτσι».
Δεν ξέρουμε ολόκληρη την ψυχική ζωή ενός ανθρώπου από ένα σύμβολο.
Τα αρχέτυπα είναι χάρτες.
Δεν είναι εργαστηριακές μετρήσεις.
Αυτή η διάκριση προστατεύει τη μέθοδο από υπερβολή.
Το πέμπτο επίπεδο είναι η προσωπική πνευματική εμπειρία.
Ένας άνθρωπος μπορεί να προσευχηθεί και να αισθανθεί βαθιά παρουσία.
Μπορεί να ονειρευτεί μια θεότητα.
Μπορεί μέσα σε τελετουργία να αισθανθεί ότι επικοινωνεί με κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του.
Η εμπειρία μπορεί να είναι πραγματικά σημαντική για εκείνον.
Δεν χρειάζεται να την κοροϊδεύουμε ή να την ακυρώνουμε.
Αλλά προσωπική εμπειρία και δημόσια απόδειξη δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Μπορώ να πω: «Βίωσα αυτή την εμπειρία ως παρουσία της Θεάς».
Αυτό είναι ειλικρινές.
Διαφορετικό είναι να πω: «Απέδειξα ότι η Θεά εμφανίστηκε αντικειμενικά».
Το δεύτερο απαιτεί διαφορετικό είδος απόδειξης.
Η γλώσσα έχει μεγάλη σημασία.
Μπορούμε να σεβόμαστε το μυστήριο χωρίς να παρουσιάζουμε περισσότερη βεβαιότητα από όση πραγματικά έχουμε.
Αυτό είναι σημάδι ωριμότητας.
Το έκτο επίπεδο είναι η σύγχρονη εκλεκτική witchcraft.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό επειδή μεγάλο μέρος του υλικού που κυκλοφορεί σήμερα στο διαδίκτυο δεν προέρχεται από μυητική Wicca.
Μπορεί να συνδυάζει Tarot, κρυστάλλους, σεληνιακές πρακτικές, manifestation, chakras, shadow work, astrology, folk magic και πολλές άλλες επιρροές.
Αυτό μπορεί να είναι απολύτως έγκυρη προσωπική πνευματική πρακτική.
Αλλά δεν πρέπει να ονομάζουμε κάθε τέτοιο σύστημα Wicca.
Η Wicca έχει συγκεκριμένη σύγχρονη ιστορία και οικογένειες παραδόσεων.
Η eclectic witchcraft είναι ευρύτερη κατηγορία.
Αυτό είναι μία από τις πιο σημαντικές διακρίσεις για όποιον θέλει να μελετήσει σοβαρά το αντικείμενο.
Δεν είναι σωστό να λέμε ότι όποιος χρησιμοποιεί κρυστάλλους είναι Wiccan.
Δεν είναι σωστό να λέμε ότι όποιος κάνει Tarot είναι Wiccan.
Δεν είναι σωστό να λέμε ότι κάθε witch είναι Wiccan.
Και επίσης δεν είναι σωστό να λέμε ότι κάθε Wiccan χρησιμοποιεί όλες αυτές τις πρακτικές.
Η ακρίβεια εδώ είναι απαραίτητη.
Μπορούμε λοιπόν να δημιουργήσουμε έναν πολύ απλό κανόνα έξι ερωτήσεων κάθε φορά που συναντάμε μια πληροφορία.
Πρώτη ερώτηση: Είναι ιστορικό γεγονός;
Δεύτερη: Είναι μυθολογική αφήγηση;
Τρίτη: Είναι θεολογική πίστη;
Τέταρτη: Είναι ψυχολογική ερμηνεία;
Πέμπτη: Είναι προσωπική εμπειρία;
Έκτη: Είναι σύγχρονη εκλεκτική πρακτική;
Μερικές πληροφορίες μπορεί να ανήκουν σε περισσότερες από μία κατηγορίες.
Αλλά η ερώτηση μας βοηθά να μην τα ανακατεύουμε ασυνείδητα.
Ας πάρουμε παράδειγμα την Τριπλή Θεά.
Ιστορικά μπορούμε να εξετάσουμε πότε και πώς εμφανίστηκε η σύγχρονη μορφή Κόρη–Μητέρα–Γηραιά.
Μυθολογικά μπορούμε να μελετήσουμε αρχαίες τριπλές θεϊκές μορφές χωρίς να υποθέσουμε ότι είναι όλες ίδιες.
Θεολογικά ένας Wiccan μπορεί να βιώνει την Τριπλή Θεά ως πραγματική θεϊκή πραγματικότητα.
Ψυχολογικά μπορούμε να χρησιμοποιούμε τις τρεις μορφές σαν αρχέτυπα αρχής, δημιουργίας και αποδέσμευσης.
Προσωπικά κάποιος μπορεί να έχει βαθιά τελετουργική εμπειρία με μία από τις όψεις.
Στη σύγχρονη eclectic witchcraft η ίδια εικόνα μπορεί να χρησιμοποιείται με εντελώς προσωπικές αντιστοιχίες.
Βλέπουμε λοιπόν ότι μία εικόνα μπορεί να έχει πολλά επίπεδα χωρίς να χρειάζεται να τα μπερδέψουμε.
Ας πάρουμε το αρχέτυπο της Μάγισσας.
Ιστορικά έχουμε πραγματικές κατηγορίες και διώξεις ανθρώπων που κατηγορήθηκαν για μαγεία.
Μυθολογικά και λαογραφικά έχουμε μορφές μαγισσών σε ιστορίες.
Στη σύγχρονη witchcraft έχουμε ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται θετικά ως witches.
Ψυχολογικά μπορούμε να εξετάσουμε τη Μάγισσα σαν αρχέτυπο γνώσης, αυτονομίας, περιθωρίου και μεταμόρφωσης.
Αυτά τα τέσσερα επίπεδα σχετίζονται αλλά δεν είναι το ίδιο.
Αυτό ακριβώς πρέπει να μάθουμε να κάνουμε με κάθε σύμβολο.
Να διατηρούμε τις γέφυρες χωρίς να καταργούμε τις διαφορές.
Το ίδιο ισχύει για τον Κερασφόρο Θεό.
Μπορούμε να μελετήσουμε τη Wiccan ιστορία του.
Μπορούμε να εξετάσουμε ιστορικές κερασφόρες θεότητες.
Μπορούμε να εξετάσουμε την αρχέτυπη σχέση με άγρια φύση και ένστικτο.
Αλλά δεν πρέπει να λέμε ότι κάθε αρχαία μορφή με κέρατα είναι αποδεδειγμένα ο ίδιος Wiccan Θεός.
Η ομοιότητα δεν είναι ταυτότητα.
Αυτός είναι ακόμη ένας χρήσιμος κανόνας.
Δύο σύμβολα μπορεί να μοιάζουν και παρ' όλα αυτά να έχουν διαφορετική ιστορία.
Η αρχέτυπη σύγκριση ρωτά: «Τι κοινό μοτίβο βλέπουμε;»
Η ιστορία ρωτά: «Υπάρχει πραγματική σύνδεση ανάμεσά τους;»
Οι δύο ερωτήσεις είναι διαφορετικές.
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μεθοδολογικό εργαλείο που μπορούμε να αποκτήσουμε.
Όταν διαβάζουμε έναν ισχυρισμό πρέπει επίσης να εξετάζουμε ποιος τον γράφει.
Είναι ιστορικός;
Είναι ψυχολόγος;
Είναι Wiccan ιερέας ή ιέρεια συγκεκριμένης γραμμής;
Είναι blogger;
Είναι συγγραφέας New Age;
Είναι άνθρωπος που περιγράφει προσωπική πρακτική;
Η ιδιότητα του συγγραφέα δεν κάνει αυτόματα σωστό ή λάθος το περιεχόμενο.
Μας βοηθά όμως να καταλάβουμε από ποια οπτική μιλά.
Ένας Wiccan μπορεί να είναι εξαιρετική πηγή για τη δική του θρησκευτική εμπειρία.
Δεν γίνεται αυτόματα ειδικός στην αρχαιολογία.
Ένας ιστορικός μπορεί να είναι εξαιρετικός για πηγές και χρονολογίες.
Δεν μπορεί να αποφασίσει τι πρέπει να σημαίνει προσωπικά μια τελετουργική εμπειρία για έναν πιστό.
Κάθε μέθοδος έχει πεδίο.
Η σοβαρή μελέτη χρησιμοποιεί την κατάλληλη πηγή για την κατάλληλη ερώτηση.
Αυτό αποφεύγει πολλές παρεξηγήσεις.
Πρέπει επίσης να μάθουμε να ξεχωρίζουμε πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές.
Πρωτογενής πηγή μπορεί να είναι αρχαίο κείμενο, επιγραφή, επιστολή, παλιό τελετουργικό κείμενο ή μαρτυρία ανθρώπου της εποχής που εξετάζουμε.
Δευτερογενής πηγή είναι η μελέτη που εξετάζει και ερμηνεύει αυτές τις πρωτογενείς πηγές.
Ένα σύγχρονο ιστολόγιο που αντιγράφει άλλο ιστολόγιο χωρίς παραπομπές είναι πολύ χαμηλότερης αξίας για ιστορική έρευνα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να έχει ενδιαφέρουσες ιδέες.
Απλώς δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σαν τελική ιστορική απόδειξη.
Η κριτική σκέψη είναι μέρος της πνευματικής μελέτης.
Δεν είναι εχθρός της.
Αν μια παράδοση φοβάται κάθε ερώτηση, υπάρχει πρόβλημα.
Η πραγματική γνώση αντέχει τον έλεγχο.
Και όταν μια πληροφορία αποδεικνύεται λάθος, η διόρθωση είναι δύναμη και όχι ήττα.
Αυτό είναι αρχέτυπα έργο της Γηραιάς.
Η Γηραιά δεν προσκολλάται σε πληροφορία μόνο επειδή την πίστευε για χρόνια.
Μπορεί να πει: «Έμαθα κάτι καινούργιο.Χρειάζεται να διορθώσω αυτό που ήξερα».
Αυτό είναι πραγματική σοφία.
Ο Trickster επίσης έχει ρόλο εδώ.
Ρωτά ενοχλητικές ερωτήσεις.
«Πού το ξέρουμε αυτό;»
«Μήπως είναι νεότερη ιστορία;»
«Μήπως το επαναλαμβάνουμε επειδή μας αρέσει;»
Ο Trickster μπορεί να σπάσει μια όμορφη αλλά ψεύτικη ιστορία.
Αυτό μπορεί να είναι απογοητευτικό.
Αλλά μετά η Μητέρα μπορεί να δημιουργήσει κάτι καλύτερο πάνω σε αληθινότερη βάση.
Ο Πολεμιστής χρειάζεται να αντέξει την απογοήτευση.
Η Σκιά πρέπει να αναγνωρίσει γιατί θέλαμε τόσο πολύ να είναι αληθινή η παλιά εκδοχή.
Και η Κόρη μπορεί να αρχίσει νέα έρευνα.
Βλέπουμε ξανά πώς όλα τα αρχέτυπα συνεργάζονται ακόμη και μέσα στη μελέτη.
Η αρχέτυπη σκέψη μπορεί επίσης να πέσει σε μια παγίδα που ονομάζεται υπερβολική καθολικοποίηση.
Αυτό συμβαίνει όταν βρίσκουμε ένα μοτίβο σε δύο ή τρεις πολιτισμούς και μετά λέμε ότι «όλοι οι άνθρωποι πάντα πίστευαν αυτό».
Οι ανθρώπινοι πολιτισμοί έχουν κοινές εμπειρίες αλλά και τεράστιες διαφορές.
Όλοι οι άνθρωποι γνωρίζουν γέννηση, θάνατο, φόβο, σχέση με φύση και κοινωνία.
Δεν σημαίνει ότι όλοι δημιούργησαν τα ίδια σύμβολα.
Η αρχέτυπη θεωρία πρέπει να χρησιμοποιείται με ταπεινότητα.
Μπορούμε να πούμε «βλέπω παρόμοιο μοτίβο».
Δεν χρειάζεται να πούμε «αυτό αποδεικνύει ότι όλοι λάτρευαν την ίδια θεότητα».
Αυτό είναι τεράστια διαφορά.
Η αρχέτυπη ομοιότητα μπορεί να προκύπτει επειδή οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν παρόμοιες βασικές εμπειρίες.
Δεν χρειάζεται να υπάρχει ιστορική επαφή ή μία κοινή μυστική θρησκεία.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν μελετάμε τη Μεγάλη Θεά.
Η ιδέα μιας παγκόσμιας αρχαίας Μεγάλης Θεάς είναι ελκυστική.
Αλλά δεν πρέπει να μετατρέπουμε κάθε θηλυκή θεότητα κάθε πολιτισμού σε πρόσωπο της ίδιας θεότητας χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τις διαφορές.
Η Αθηνά δεν είναι απλώς «Μητέρα».
Η Άρτεμις δεν είναι απλώς «Κόρη».
Η Εκάτη δεν είναι απλώς «Γηραιά».
Η Δήμητρα δεν είναι απλώς «Μεγάλη Μητέρα».
Κάθε θεότητα έχει πολύ πιο σύνθετη ιστορία.
Η αρχέτυπη κατηγορία είναι φακός και όχι φυλακή.
Αυτός είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους να θυμόμαστε τη σωστή χρήση των αρχέτυπων.
Ο φακός μας βοηθά να δούμε κάτι.
Δεν ισχυρίζεται ότι είναι ολόκληρο το αντικείμενο.
Μπορούμε να αλλάξουμε φακό.
Να χρησιμοποιήσουμε ιστορικό.
Μετά ψυχολογικό.
Μετά θεολογικό.
Κάθε φακός αποκαλύπτει κάτι διαφορετικό.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν ένας φακός δηλώνει ότι είναι ολόκληρη η πραγματικότητα.
Η ίδια αρχή ισχύει και για τα όνειρα.
Αν ονειρευτούμε μια ηλικιωμένη γυναίκα, μπορούμε να εξετάσουμε την προσωπική σχέση μας με τη μορφή.
Μπορούμε μετά να δούμε αν ταιριάζει στο αρχέτυπο της Γηραιάς.
Δεν χρειάζεται να πούμε ότι η Crone εμφανίστηκε κυριολεκτικά.
Μπορούμε να αφήσουμε περισσότερα από ένα ενδεχόμενα ανοιχτά.
Η αβεβαιότητα δεν μειώνει την εμπειρία.
Μπορεί να την προστατεύει από βιαστική ερμηνεία.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό και για υποτιθέμενα «σημάδια».
Στη σύγχρονη witchcraft κάποιος μπορεί να βλέπει επαναλαμβανόμενα ζώα, αριθμούς, τραγούδια ή άλλα γεγονότα και να πιστεύει ότι είναι μήνυμα.
Μπορεί να έχουν προσωπικό συμβολικό νόημα.
Αλλά πρέπει να εξετάζουμε και συνηθισμένες εξηγήσεις.
Αν αρχίσουμε να ενδιαφερόμαστε για κουκουβάγιες, είναι πιθανό να τις παρατηρούμε περισσότερο.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι άρχισαν ξαφνικά να εμφανίζονται υπερφυσικά γύρω μας.
Η ανθρώπινη προσοχή είναι επιλεκτική.
Η γνώση αυτού του μηχανισμού δεν ακυρώνει το προσωπικό νόημα.
Μπορούμε να πούμε: «Η κουκουβάγια έγινε σημαντικό σύμβολο για μένα».
Δεν χρειάζεται να πούμε: «Αποδεικνύεται ότι μια θεότητα μου στέλνει κουκουβάγιες».
Αυτό είναι πάλι η διάκριση ανάμεσα στην εμπειρία και στην απόδειξη.
Η ίδια αρχή προστατεύει από φόβο.
Αν κάθε παράξενος ήχος θεωρείται πνεύμα και κάθε κακό όνειρο θεωρείται επίθεση, η πνευματικότητα μπορεί να γίνει πηγή συνεχούς άγχους.
Η ώριμη Wiccan ή Pagan πρακτική δεν χρειάζεται να δημιουργεί φόβο γύρω από κάθε άγνωστο γεγονός.
Πρώτα εξετάζουμε τις απλές εξηγήσεις.
Μετά, αν θέλουμε, εξετάζουμε συμβολική ή θρησκευτική σημασία.
Η σειρά έχει και εδώ σημασία.
Το ίδιο ισχύει για την υγεία.
Αν κάποιος έχει συμπτώματα, πρώτα χρειάζεται πραγματική ιατρική αξιολόγηση όπου απαιτείται.
Δεν αντικαθιστούμε ιατρική φροντίδα με κρυστάλλους, ενεργειακές εξηγήσεις ή αρχέτυπα.
Μπορούμε να χρησιμοποιούμε πνευματικές πρακτικές για νόημα, υποστήριξη ή προσωπική ηρεμία.
Δεν πρέπει να τις συγχέουμε με διάγνωση και θεραπεία.
Αυτή είναι βασική αρχή ασφαλούς πνευματικότητας.
Το ίδιο ισχύει με την ψυχική υγεία.
Το shadow work μπορεί να είναι ημερολόγιο και αυτοπαρατήρηση.
Δεν είναι υποκατάστατο ψυχοθεραπείας όταν υπάρχει σοβαρή δυσκολία.
Η γιουνγκιανή γλώσσα δεν πρέπει να γίνεται τρόπος αυτοδιάγνωσης για κάθε πρόβλημα.
Μερικές φορές ο άνθρωπος χρειάζεται πραγματική επαγγελματική βοήθεια.
Η σοφία βρίσκεται στο να γνωρίζουμε πότε ένα πνευματικό εργαλείο είναι αρκετό και πότε δεν είναι.
Αυτό είναι έργο της Γηραιάς και του Προστάτη μαζί.
Η προστασία δεν αφορά μόνο εξωτερικούς κινδύνους.
Αφορά και προστασία από λανθασμένες ερμηνείες.
Η ώριμη μελέτη χρειάζεται επίσης να αναγνωρίζει την πολιτισμική προέλευση των πρακτικών.
Δεν είναι κάθε πνευματική πρακτική διαθέσιμη χωρίς πλαίσιο.
Ορισμένες ανήκουν σε συγκεκριμένες ζωντανές θρησκείες ή πολιτισμούς.
Το γεγονός ότι κάτι εμφανίζεται σε βιβλίο ή κοινωνικό δίκτυο δεν σημαίνει ότι είναι απλώς ελεύθερο «μαγικό υλικό».
Η αρχέτυπη σκέψη μπορεί μερικές φορές να δημιουργήσει πρόβλημα επειδή λέει «όλα είναι εκφράσεις του ίδιου αρχέτυπου».
Αυτό μπορεί να διαγράψει πολιτισμικές διαφορές.
Για αυτό χρειάζεται σεβασμός.
Μπορούμε να συγκρίνουμε χωρίς να ιδιοποιούμαστε.
Μπορούμε να μαθαίνουμε χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι μια παράδοση είναι δική μας.
Η σοβαρή Wiccan μελέτη γίνεται ισχυρότερη όταν αναγνωρίζει τα όριά της.
Δεν χρειάζεται να περιλαμβάνει κάθε μαγική πρακτική του κόσμου.
Η Wicca έχει ήδη πλούσια δική της ιστορία.
Η προσπάθεια να απορροφήσει κάθε παράδοση μπορεί να την κάνει λιγότερο καθαρή αντί για περισσότερο πλήρη.
Αυτό είναι σημαντικό και για τα αρχέτυπα.
Δεν χρειάζεται κάθε θεός να χωρέσει σε ένα από τα αρχέτυπά μας.
Μερικές φορές το πιο σωστό είναι να αφήσουμε τη θεότητα να παραμείνει πολύπλοκη.
Η αρχέτυπη ερμηνεία είναι χρήσιμη μόνο όσο φωτίζει κάτι.
Όταν αρχίζει να διαγράφει πληροφορία, πρέπει να σταματήσουμε.
Αυτό είναι ένας ακόμη πρακτικός κανόνας.
Αν η αρχέτυπη κατηγορία μας κάνει να γνωρίζουμε λιγότερα για την πραγματική θεότητα, τότε τη χρησιμοποιούμε λανθασμένα.
Αν μας βοηθά να δούμε ένα μοτίβο ενώ κρατάμε τη μοναδικότητα της θεότητας, τότε μπορεί να είναι χρήσιμη.
Το ίδιο ισχύει για ανθρώπους.
Δεν πρέπει να μετατρέπουμε τους ανθρώπους σε αρχέτυπα.
Ένας άνθρωπος δεν είναι «η Μητέρα».
Μπορεί να εκφράζει μητρικές λειτουργίες σε μία περίοδο.
Δεν είναι «ο Trickster».
Μπορεί να χρησιμοποιεί trickster συμπεριφορές.
Δεν είναι «η Σκιά».
Μπορεί να ενεργοποιεί μια δική μας προβολή.
Αυτή η γλώσσα είναι περισσότερο προσεκτική.
Και μας εμποδίζει να φυλακίζουμε τους ανθρώπους μέσα σε ετικέτες.
Τα αρχέτυπα πρέπει να αυξάνουν την κατανόηση.
Όχι να αντικαθιστούν την πραγματική παρατήρηση.
Η προσωπική εργασία μπορεί να χρησιμοποιήσει τα αρχέτυπα σαν συμβούλιο εσωτερικών φωνών.
Αν έχουμε δύσκολη απόφαση μπορούμε να ρωτήσουμε συμβολικά κάθε μορφή.
Τι θα έλεγε η Κόρη;
Ίσως: «Τι νέο είναι δυνατό;»
Η Μητέρα: «Τι χρειάζεται φροντίδα;»
Ο Πολεμιστής: «Πού χρειάζεται όριο ή δράση;»
Ο Trickster: «Ποια υπόθεση θεωρώ δεδομένη;»
Η Γηραιά: «Τι έμαθα από το παρελθόν;»
Η Σκιά: «Ποιο κίνητρο δεν θέλω να παραδεχτώ;»
Η Ιέρεια: «Ποιες αξίες θέλω να υπηρετήσω;»
Αυτό μπορεί να γίνει πολύ ισχυρό εργαλείο σκέψης.
Δεν σημαίνει ότι τα αρχέτυπα μας δίνουν εξωτερικές εντολές.
Μας βοηθούν να δούμε την ίδια κατάσταση από διαφορετικές πλευρές.
Αυτό ίσως είναι η πιο πρακτική χρήση ολόκληρης της αρχέτυπης θεωρίας.
Δεν μας λέει τι να κάνουμε.
Μας βοηθά να σκεφτούμε πιο ολοκληρωμένα πριν αποφασίσουμε.
Και τελικά εμείς αναλαμβάνουμε την απόφαση.
Αυτό είναι σημαντικό.
Η αρχέτυπη εργασία πρέπει να αυξάνει την ευθύνη και όχι να τη μεταφέρει σε εξωτερικά σύμβολα.
Δεν λέμε «το αρχέτυπο με έκανε να το κάνω».
Δεν λέμε «οι κάρτες με ανάγκασαν».
Δεν λέμε «η Σελήνη αποφάσισε».
Οι συμβολικές πρακτικές μπορεί να επηρεάζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε.
Η πράξη παραμένει δική μας ευθύνη.
Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό ηθικό μάθημα.
Η πνευματικότητα δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για να ξεφεύγουμε από συνέπειες.
Ο ώριμος άνθρωπος μπορεί να πει: «Αυτό αποφάσισα και αναλαμβάνω την ευθύνη».
Ο Πολεμιστής εμφανίζεται εδώ στην πιο ώριμη μορφή του.
Η Σκιά μας βοηθά να εξετάσουμε τα κίνητρα.
Η Γηραιά εξετάζει τις συνέπειες.
Η Μητέρα εξετάζει τι θα χρειαστεί να στηριχθεί μετά.
Ο Trickster εξετάζει αν υπάρχει λύση που δεν είχαμε δει.
Η αρχέτυπη εργασία γίνεται έτσι εργαλείο πραγματικής κρίσης.
Ένα ακόμη σημαντικό σημείο είναι ότι δεν χρειάζεται να αναζητούμε παντού αρχέτυπα.
Μερικές φορές ένα δέντρο είναι απλώς δέντρο.
Ένα όνειρο μπορεί να είναι απλώς παράξενο όνειρο.
Ένα τυχαίο γεγονός μπορεί να είναι απλώς τυχαίο.
Η ανάγκη να μετατρέψουμε κάθε πράγμα σε σύμβολο μπορεί να κάνει τον κόσμο πιο φτωχό αντί για πιο μαγικό.
Η πραγματική φύση είναι ήδη αρκετά ενδιαφέρουσα.
Ένα δέντρο δεν χρειάζεται να είναι μήνυμα για να έχει αξία.
Μια κουκουβάγια δεν χρειάζεται να εμφανίστηκε «για εμάς» για να είναι θαυμαστή.
Αυτό μπορεί να δημιουργήσει πιο ταπεινή σχέση με τον κόσμο.
Η φύση δεν υπάρχει μόνο σαν καθρέφτης της ανθρώπινης ψυχής.
Υπάρχει και για τον εαυτό της.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μια φύση-κεντρική πνευματικότητα.
Αν όλα τα ζώα, φυτά και καιρικά φαινόμενα γίνονται μόνο μηνύματα για εμάς, τότε ο άνθρωπος παραμένει πάλι στο κέντρο του κόσμου.
Μια βαθύτερη Pagan στάση μπορεί να αναγνωρίζει ότι ο κόσμος έχει αξία ακόμη και όταν δεν μας μιλά προσωπικά.
Το δάσος δεν χρειάζεται να στείλει σημάδι.
Μπορούμε απλώς να το σεβαστούμε.
Αυτό είναι ίσως ένας από τους πιο ώριμους τρόπους να συνδέσουμε τα αρχέτυπα με τη φύση.
Το αρχέτυπο μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε.
Μετά όμως πρέπει να αφήσουμε το πραγματικό δάσος να είναι δάσος.
Αυτός ο σεβασμός στην πραγματικότητα είναι θεμελιώδης.
Ένα ακόμη εργαλείο είναι να κρατάμε δύο προτάσεις ταυτόχρονα.
«Αυτό το σύμβολο έχει βαθύ νόημα για μένα».
Και ταυτόχρονα: «Δεν γνωρίζω αν έχει αντικειμενική υπερφυσική αιτία».
Οι δύο προτάσεις μπορούν να συνυπάρχουν.
Δεν χρειάζεται να επιλέξουμε ανάμεσα στον απόλυτο σκεπτικισμό και στην απόλυτη ευπιστία.
Μπορούμε να κρατάμε ανοιχτή στάση.
Αυτό είναι μία πολύ ώριμη μορφή πνευματικότητας.
Το μυστήριο δεν χρειάζεται να γεμίσει αμέσως με βεβαιότητα.
Μπορούμε να πούμε «δεν ξέρω».
Το «δεν ξέρω» δεν είναι αποτυχία.
Είναι αφετηρία έρευνας.
Η Κόρη βρίσκεται μέσα σε αυτή τη φράση.
Η Γηραιά επίσης.
Η Κόρη λέει «δεν ξέρω ακόμη, θέλω να μάθω».
Η Γηραιά λέει «έχω μάθει αρκετά ώστε να ξέρω ότι δεν γνωρίζω τα πάντα».
Οι δύο συναντώνται.
Αυτό είναι ένα όμορφο τέλος για τον κύκλο.
Ξεκινήσαμε το βιβλίο μας για τα αρχέτυπα με την ερώτηση «τι είναι ένα αρχέτυπο;».
Τώρα μπορούμε να δώσουμε πιο ώριμη απάντηση.
Ένα αρχέτυπο δεν είναι απλώς ένας χαρακτήρας.
Δεν είναι σταθερό σύμβολο.
Δεν είναι απόδειξη θεότητας.
Δεν είναι ψυχολογική διάγνωση.
Είναι ένα βαθύ ερμηνευτικό μοτίβο που μπορεί να εμφανίζεται μέσα σε ιστορίες, όνειρα, θρησκευτικές εικόνες και προσωπικές εμπειρίες.
Η δύναμή του βρίσκεται στην ικανότητά του να οργανώνει εμπειρίες.
Ο κίνδυνός του βρίσκεται στο να αρχίσουμε να το χρησιμοποιούμε σαν απόλυτη εξήγηση.
Η σωστή χρήση απαιτεί ταπεινότητα.
Η Κόρη μας δίδαξε αρχή, περιέργεια και δυνατότητα.
Η Μητέρα μας δίδαξε δημιουργία, φροντίδα και ανάπτυξη.
Η Γηραιά μας δίδαξε σοφία, μνήμη και αποδέσμευση.
Ο Κερασφόρος Θεός μάς έφερε κοντά στη φύση, στο σώμα και στο ένστικτο.
Ο Άγριος Άνθρωπος και ο Πράσινος Άνθρωπος μας υπενθύμισαν ότι ο άνθρωπος δεν βρίσκεται έξω από τον φυσικό κόσμο.
Η Μάγισσα μάς έδειξε γνώση, αυτονομία, περιθώριο και μεταμόρφωση.
Η Ιέρεια και ο Ιερέας μάς δίδαξαν υπηρεσία, τελετουργική ευθύνη και σχέση με το ιερό.
Ο Πολεμιστής μας δίδαξε όρια, θάρρος και υπεύθυνη δύναμη.
Ο Trickster μάς δίδαξε να αμφισβητούμε τις βεβαιότητες και να μην παίρνουμε κάθε κανόνα ως αιώνιο.
Η Σκιά μάς ανάγκασε να κοιτάξουμε όσα αποφεύγουμε μέσα μας.
Η Κάθοδος μάς έδειξε ότι ορισμένες μεταμορφώσεις περνούν μέσα από απώλεια και αβεβαιότητα.
Ο Κύκλος του Έτους μάς έδειξε ότι όλα αυτά τα αρχέτυπα μπορούν να κινούνται μέσα σε μεγαλύτερους κύκλους.
Η τελετουργία, ο διαλογισμός και τα όνειρα μάς έδειξαν πώς τα σύμβολα μπορούν να γίνουν βιωματικά χωρίς να χάνουμε την κριτική σκέψη.
Και τώρα το τελευταίο μάθημα είναι να κρατήσουμε όλα αυτά τα επίπεδα μαζί χωρίς να τα συγχέουμε.
Αυτό είναι η πραγματική διάκριση.
Ιστορία όταν μιλάμε για ιστορία.
Μύθος όταν μιλάμε για μύθο.
Θεολογία όταν μιλάμε για πίστη.
Ψυχολογία όταν χρησιμοποιούμε ψυχολογικό μοντέλο.
Προσωπική εμπειρία όταν περιγράφουμε κάτι που βιώσαμε.
Σύγχρονη witchcraft όταν δημιουργούμε ή χρησιμοποιούμε νεότερες πρακτικές.
Δεν χρειάζεται το ένα να καταστρέψει το άλλο.
Μπορούν να συνυπάρχουν σαν διαφορετικά στρώματα.
Αυτό ίσως είναι η μεγαλύτερη δύναμη της σοβαρής μελέτης της Wicca.
Μπορούμε να σεβόμαστε μια σύγχρονη θρησκεία χωρίς να κατασκευάζουμε ψεύτικη αρχαιότητα.
Μπορούμε να αγαπάμε τον μύθο χωρίς να τον παρουσιάζουμε σαν ιστορικό γεγονός.
Μπορούμε να χρησιμοποιούμε ψυχολογία χωρίς να ακυρώνουμε τη θρησκευτική πίστη.
Μπορούμε να έχουμε προσωπικές πνευματικές εμπειρίες χωρίς να απαιτούμε από όλους να τις θεωρήσουν αντικειμενικές αποδείξεις.
Μπορούμε να δημιουργούμε νέες πρακτικές χωρίς να προσποιούμαστε ότι είναι χιλιάδων ετών.
Και μπορούμε να κρατάμε το μυστήριο χωρίς να εγκαταλείπουμε την κριτική σκέψη.
Αυτό είναι το σημείο όπου η γνώση και η πνευματικότητα μπορούν να συνεργαστούν.
Η λογική δεν χρειάζεται να σκοτώσει το σύμβολο.
Το σύμβολο δεν χρειάζεται να σκοτώσει τη λογική.
Η ιστορία δεν χρειάζεται να καταστρέψει τη θρησκεία.
Η θρησκεία δεν χρειάζεται να παραποιήσει την ιστορία.
Η ψυχολογία δεν χρειάζεται να αποφασίσει αν υπάρχουν θεοί.
Και η πίστη δεν χρειάζεται να μετατρέψει κάθε προσωπική εμπειρία σε επιστημονικό γεγονός.
Αν κρατήσουμε αυτές τις διακρίσεις, τα αρχέτυπα γίνονται πολύ πιο χρήσιμα.
Δεν μας φυλακίζουν.
Μας δίνουν γλώσσα.
Δεν μας λένε ποιοι πρέπει να είμαστε.
Μας βοηθούν να δούμε περισσότερες πλευρές του εαυτού.
Δεν μας δίνουν απόλυτες απαντήσεις.
Μας δίνουν καλύτερες ερωτήσεις.
Και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη λειτουργία τους.
Η αρχέτυπη σοφία δεν βρίσκεται στην κατοχή μιας μυστικής λίστας συμβόλων.
Βρίσκεται στην ικανότητα να βλέπουμε επαναλαμβανόμενα μοτίβα χωρίς να ξεχνάμε τη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου, κάθε θεότητας, κάθε πολιτισμού και κάθε εμπειρίας.
Όταν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, η μελέτη παύει να είναι απλή συλλογή πληροφοριών.
Γίνεται τρόπος να βλέπουμε τον κόσμο με μεγαλύτερη προσοχή.
Η Κόρη παραμένει περίεργη.
Η Μητέρα φροντίζει ό,τι αξίζει.
Η Γηραιά ξεχωρίζει τι πρέπει να κρατηθεί.
Ο Trickster ελέγχει τις βεβαιότητες.
Η Σκιά θυμίζει ότι μπορεί να εξαπατούμε τον εαυτό μας.
Ο Πολεμιστής προστατεύει τα όρια.
Η Ιέρεια υπηρετεί το ιερό.
Και ολόκληρος ο κύκλος συνεχίζει.
Δεν υπάρχει τελικό σημείο όπου ο άνθρωπος λέει «τώρα γνωρίζω τα πάντα».
Η πραγματική μάθηση είναι σπειροειδής.
Επιστρέφουμε στις ίδιες ερωτήσεις με περισσότερη εμπειρία.
Και κάθε επιστροφή μπορεί να μας δείξει κάτι νέο.
Αυτό ολοκληρώνει τα 20 κεφάλαια της ενότητας για τα Αρχέτυπα στη Wicca.Ο κύκλος κλείνει εδώ, αλλά η μελέτη μπορεί να συνεχιστεί σε πολύ βαθύτερο επίπεδο μέσα από ξεχωριστές ενότητες για κάθε αρχέτυπο, συγκριτική μυθολογία, γιουνγκιανή ψυχολογία, Wiccan θεολογία, τελετουργική πρακτική και ιστορία των διαφορετικών Wiccan παραδόσεων.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου